Beste Jan, Dinsdag 23 September 2008
Zeker van jou als reiswereld-insider
had ik toch wel 'n meer genuanceerde PS
verwacht.
Dat ik me in 1981 overat is achteraf natuurlijk
makkelijk te zeggen. Ironie van het lot is
dat ik had geinvesteerd in toen alom als
veilige investering beschouwd onroerend goed,
uitsluitend omdat de ANVR mij niet toeliet tot
het toenmalige ANVR-Garantiefonds.
Ik probeerde 'n soort eigen garantiefondsje te bouwen.
Reisburo Ad Latjes is 27 jaar geleden uitsluitend
failliet gegaan omdat ik zo onnozel was de vastgoed-
investeringen niet onder te brengen in 'n aparte
vennootschap. Het reisburo maakte zeer gezonde
winsten maar kon de fictieve verliezen op het
onroerend goed niet snel genoeg compenseren.
Hypotheek aflossen was geen enkel probleem, maar de bank
verlaagde de hypotheken omdat de waarde van het
onderliggende onroerend goed naar hun zeggen verminderde.
Jaren na het faillisement hoorde ik pas dat waarschijnlijk
de nu alleen nog in naam bestaande KLM, commissaris van de
bank, achter deze hypotheek-verlagingen zat.
Dit is door ons in onze tegen KLM aangespannen rechtzaak
over cross-border tickets (1988-1996) regelmatig aangevoerd
en nooit door KLM tegengesproken.
Mijn faillisement in 1981 heb ik met alle mogelijke middelen
proberen te voorkomen inclusief het investeren van al mijn
prive-geld.
Achteraf ook misschien dom geweest omdat mensen toch altijd
aannemen dat je van 'n faillisement 'financieel beter' wordt.
Dit is in mijn geval absoluut niet gebeurd.
Vandaar dat het kon gebeuren dat op de zwartste dag
uit mijn leven, 16 november 1981, bij de rechtbank
in Breda om 11.30 mijn prive-faillisement werd
uitgesproken en 'n half uur later de scheiding van
mijn toenmalige vrouw Clasien.
Mijn zakelijk faillisement was al 2 weken eerder uitgesproken.
Iedereen mag het navragen bij mijn toenmalige curator,
toendertijd deken van de orde van advokaten in Tilburg:
Ad Latjes had absoluut geen cent meer over of ergens
stiekem verborgen. Ik kan je verzekeren dat vanuit de pers
en vanuit Justitie grote druk is uitgeoefend op de curator
om dit niet-bestaande 'verborgen' geld te vinden.
Maar iets wat er niet is kun je onmogelijk vinden!
Als er ooit grondig is gezocht door Justitie om barbertje te
laten 'hangen', dan is het toen geweest. Maar zowel de
curator als Justitie hadden zeer snel in de gaten dat alles
het gevolg was van 'n zeer ongelukkige, domme samenloop van
omstandigheden waar niemand beter van is geworden.
Ikzelf nog het minst, want ik was niet alleen m'n geld kwijt,
maar ook 'n geweldige baan, m'n lieve vrouw en m'n goede naam.
Ik vind het nog steeds klote dat er toen ongewild
honderden klanten door mijn faillisement zijn
gedupeerd. Maar door het voornoemde kan ik deze klanten
recht in de ogen kijken en verklaren dat ik er
absoluut niet beter van ben geworden.
Weliswaar 'n schrale troost voor hen, maar toch beter dan
de gedachte dat ik met hun geld feest vierde.
Dat ik op de dag van de sluiting van Reisburo Ad Latjes
naar het buitenland ben vertrokken is uitsluitend
geweest uit zelfbescherming. Als geen ander wist ik
hoe de Nederlandse pers werkt, hoe ze zou reageren, en
welke halve waarheden en leugens ze zouden gaan schrijven.
Voor de pers, niet alleen in Nederland, is het altijd 'n
sappig verhaal te schrijven over 'hoge bomen' die omgaan.
Dit is absoluut geen verwijt aan de pers; ik begrijp heel
goed dat zulke verhalen juist een van de redenen zijn dat
mensen kranten kopen.
Mijn aanwezigheid in Nederland had hier echt niets aan
veranderd. Mijn reis die begon op 16 oktober 1981 was
absoluut geen vakantiereis. Ik besefte heel goed dat mijn
kind, het reisburo dat ik in 10 jaar had opgebouwd, thuis in
Nederland door de wolven werd verscheurd. En ik kon
uitsluitend machteloos op afstand toezien....
Ook voor deze reis had ik geen geld meer, maar het geld
voor deze reis had ik van mijn moeder geleend op de dag
van mijn vertrek. Ik sta er nog steeds achter dat ik toen
heb besloten om de opeenvolgende gebeurtenissen op afstand
te volgen en niet vanuit Nederland.
Hoe hyprocriet klinkt het uit de mond van
toenmalige reisburoos om Ad Latjes 'n oplichter te noemen.
Dezelfde reisburoos die geen discount-tickets konden,
wilden of mochten verkopen en hun klanten twee tot drie
keer zoveel vroegen voor dezelfde reis als Reisburo Ad Latjes!!
Mijn 100.000 intercontinentale klanten tussen 1971 en 1981
hadden bij de 'gevestigde' reiswereld zeker 50 tot 100 miljoen
gulden meer betaald voor hun tickets dan bij Ad Latjes.
Toen ik in 1984 opnieuw begon met Malibu Travel en 'n vriend
de door de SGR gevraagde garantie van 75.000 gulden cash had
gedeponeerd bij de SGR mocht Malibu Travel nog geen lid worden van
het nieuwe SGR-garantiefonds dat 6 maanden na het faillisement van
Ad Latjes was opgericht vanwege het faillisement van
Reisburo Ad Latjes.
Dit was, ook weer achteraf, 'n groot geluk bij 'n ongeluk omdat
ik toen werd gedwongen me voor de inkoop van tickets te richten
op import van tickets uit het buitenland waardoor de prijsverschillen
met Nederlandse reisburoos nog groter werden, en de klanten nog
harder toestroomden.
Uit de inkoop van tickets bij buitenlandse
reisburoos zijn de halfjaarlijkse, wereldwijde tarievenconferenties
van ticket-consolidators/ticket-brokers ontstaaan, hieruit is ETN
(European Travel Network) ontstaan en hieruit is de ETN hotel-
kortingskaart ontstaan. Uitsluitend omdat ik begin 1995 geen
ETN Hotelgids meer wilde drukken met 450 pagina's en 2000 hotelfoto's
was ik vanaf februari 1995 als een van de eerste reisburoos aanwezig
op Internet. Geen geplande slimheid van Ad Latjes, maar indirect
allemaal 'n gevolg van de domme boycot van Ad Latjes door SGR, ANVR
en de Nederlandse reis- en luchtvaartwereld.
De complete ETN Hotelgids stond in mei 1995 uitsluitend nog online.
De door ETN geentameerde tarievenconferenties en handel in tickets
heeft ongetwijfeld bijgedragen tot 'n versnelde afbraak van het
international IATA-vliegtarievenkartel. En ook in het steeds groter
wordende vertrouwen van passagiers dat goedkope vliegtickets niet
perse onbetrouwbaarder waren. Overal in Europa daalden de tarieven,
en de tijd werd rijp voor 'n nieuw fenomeen: Low Cost Airlines
Ik ben blij en trots aan deze grote mentaliteitsverandering in Europa
te hebben mogen bijdragen.
Door in dit stenen tijdperk van Internet goed te luisteren naar de
wensen van mijn bezoekers, kon ik op 16 maart 1996 beginnen met
het nu al 12,5-jaar bestaande 'Free Email Fare Quotes' programma.
Dit programma maakte mijn business plaats-ongebonden en daardoor
kon ik kiezen vanuit welke 'Sunbelt' van de wereld ik wilde werken.
Vanwege mijn toenemende Internet-activiteiten werd Malibu Travel
in 1997 door mij gesloten. Plaats-gebonden handel was voor mij 'n
taboe geworden!
Na 'n teleurstellende 2 maanden in Florida eind 1998, stelde mijn
huidige vrouw begin 1999 voor Costa Rica te proberen, hoewel geen
van ons beiden er ooit was geweest.
Dat wij nu volgens jou 'riant en in weelde in Costa Rica' wonen,
is uitsluitend te danken aan de miljoenen "Fare Requests" die we
sinds 1996 ontvingen en aan het feit dat bij ze bij 'n faillisement
nagenoeg alles van je kunnen afpakken, maar nooit je ervaring, je
contacten en je verstand. Gelukkig maar!
Hopelijk wil je en durf je deze andere kant van jouw PS ook te
publiceren.
Mijn P.S. Je weet dat Ad Latjes in 1981 absoluut niets meer bezat,
Je schrijft dat Ad Latjes nu riant en in weelde woont in Costa Rica.
Hoe moet dit overkomen op reisburo-ondernemers die in 1981 wel iets
hadden en nu nog steeds iets hebben, maar waarschijnlijk minder dan
Ad Latjes....
